Dana Winner: 'In beweging blijven is het belangrijkste dat er is'

In de Kijker
Dana Winner: 'In beweging blijven is het belangrijkste dat er is'

Dana Winner (53) is een heus competitiebeest. Ze heeft lang competitief gevolleybald en ze gaat nog altijd wekelijks badmintonnen. ‘Door jarenlang competitiesport te hebben beoefend, waren op een gegeven moment mijn knieën versleten’, zegt de zangeres. ‘De dokter raadde me aan om te stoppen met sporten, maar dat kan ik niet. Ik kan me geen leven zonder sport inbeelden.’

Dana Winner staat dit jaar dertig jaar op de planken en dat wordt uitgebreid gevierd op 9 november 2019 in de Lotto Arena. Tussendoor werkt de Limburgse, die ondertussen al meer dan 3,5 miljoen platen heeft verkocht, nog een bijna volledig uitverkochte theatertournee en tal van andere concerten af. Aan een hels tempo. Hoe doet ze dat toch? We hebben met Dana afgesproken op de badmintonclub in
Hasselt, waar ze wekelijks met haar man Marc het terrein betreedt. En ze geeft ons meteen het antwoord op onze vraag. ‘Hoe hou ik dat tempo vol? Ik ben gewoon zo’, zegt ze. ‘Het moet bij mij nogal vooruitgaan. Ik kan niet stilzitten. Nooit gekund. Dat heb je nu eenmaal als je opgroeit in een gezin met verschillende kinderen. Met vijf kinderen waren we thuis. Geldingsdrang, denk ik. En zeker als je de jongste bent. Ik ben nog altijd een redelijk vliegmachientje. Hup hup hup ... ’ (lacht)

Ik merk het. Ook hier, op het badmintonveld, ben je zeer gedreven.
DANA WINNER: Elke maandag vind je me hier. Van acht uur tot half elf ’s avonds. Alhoewel ik onlangs een paar weken heb moeten missen. Ik ben even ziek geweest. Griep. Maar nu ben ik er terug. Ik doe dat zeer graag, dat badmintonnen. Elf jaar doe ik dat al. Hoewel ik nooit lessen heb gehad, sta ik toch redelijk mijn mannetje, vind ik. We spelen verschillende wedstrijdjes. Soms met mijn Marc, maar ook dikwijls tegen hem. Dan is de gedrevenheid nog groter. (grijnst) Wel spelen we altijd dubbelspel. Dat is plezanter dan een tegen een. Het gevoel van samen voor iets te strijden, daar hou ik van. Ik heb dat ook als ik op het podium sta met mijn muzikanten. Ik deel graag het succes met de mensen die met me op het podium staan.

Je hebt ook lang een ploegsport beoefend: volleybal.
Inderdaad. Op mijn tiende ben ik met die sport begonnen. Ik leefde echt voor die sport. Ik speelde eerst bij Kermt, later ben ik naar Hoeselt gegaan en vervolgens naar Boterberg. Overal waar ik heb gespeeld, hebben we kampioenschappen gewonnen. Een geweldig gevoel. Ik vond het fantastisch om als ploeg op het veld te staan en die groepsgeest te voelen. Ik kon hogerop gaan spelen, bij Houthalen, maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Ik koos voor de muziek. Ik was toen een jaar of 25. Het waren trouwens de meisjes met wie ik volleybalde die me hadden ingeschreven voor een soundmixshow, georganiseerd door Omroep Limburg. Ik zong er ‘Amour Défendu’ van Mireille Mathieu, en ik won. (lacht) Maar geleidelijk aan moest ik dus voorrang geven aan het zingen. Het feit dat ik daar plots mijn beroep kon van maken, gaf de doorslag.


De rest van het openhartige interview, lees je in Primo 1914. Lees je Primo liever op je tablet? Dan kan je het nieuwe nummer hier downloaden.  

Meta description: 
Dana Winner (53) is een heus competitiebeest.
Meta keywords: 
Dana Winner, sporten, tennis, competitie, volleybal